Mitologia

Chares 1. Ch. z Mitykny (IV w. p.n.e.), dworzanin Aleksandra W., autor Historii Aleksandra Wielkiego. 2. poeta, autor sentencji w metrach jambicznych (IV w. p.n.e.). 3. Ch. z Lindos na Rodos (IV/III w. p.n.e.), rzeźbiarz-brązownik, uczeń Lizypa, siostra Klaudiusza twórca słynnego Kolosa Rodyj-skiego (zob.).

Charidemos z Oreos na Eubei, syn Filoksenosa (IV w. p.n.e.), słynny awanturnik. Oficer wojsk najemnych pozostających pod wodzą Ifi-kratesa, następnie Timoteosa, w nagrodę za waleczność w wojnie chalkidyjskiej uzyskał obywatelstwo ateńskie. W szeregu następnych wojen prowadzonych przez Ateny uczestniczył raz jako dowódca sil ateńskich, raz jako ich przeciwnik w służbie królów trackich. Po zburzeniu Teb w r. 335 p.n.e. został skazany przez Aleksandra na wygnanie; uszedł do Azji, gdzie został stracony na rozkaz Dariusza, któremu się naraził zbyt swobodnym wypowiadaniem swej opinii.

Charisius 1. Flavws Sosipater Ch., gramatyk z IV w. n.e.» autor dzieła pt. Ars grammatica, które jest zestawieniem wyciągów z dzieł gramatyków wcześniejszych, jak: Cominianus, Rem-mius, Palaemon i Julius Romanus. 2. Aurelius Arcadius Ch. (IV w. n.e.) rzymski prawnik; wyjątki z jego dzieł znajdują się w justyniańskich Digestach.

Chajremon 1. ateński poeta tragiczny z IV w. p.n.e., pisał tragedie przeznaczone jedynie do czytania. 2. przedstawiciel filozofii stoickiej (I w. n.e.), dyrektor biblioteki w Aleksandrii, wychowawca Nerona, autor dzieł religijnych, historycznych, jak również dotyczących hieroglifów egipskich. Zachowało się nieco fragmentów. 3. poeta liryczny, którego trzy epigramy zachowały się w Antologii Palatyńskiej.

Chajrestratos syn Chąjredemosa, urodzony w Rhamnus, rzeźbiarz (niw. p.n.e.). Wykonał na zamówienie Megaklesa posąg Temidy znaleziony w Rhamnus, w małej świątyni w świętym okręgu Nemezis. Obecnie znajduje się on w muzeum w Atenach.

Chaldeja południowo-wschodnia część Babilonii, od Eufratu do Pustyni Arabskiej; kapłani chaldejscy słynęli ze znajomości astrologii i daru wróżbiarskiego.

Chaikedon (gr. ChalkŚdSn lub KachledSn) dziś Kadikóy; miasto w Bitymi nad Bosforem, na wprost Bizancjum, założone przez Megarejczyków w VII w. p.n.e., ważny punkt handlowy. Znajdowała się tam słynna wyrocznia i świątynia Apollina.

Z imperium rzymskiego chciał stworzyć monarchię typu hellenistycznego, te plany napotkały jednak na zdecydowaną opozycję w społeczeństwie rzymskim, przywiązanym do republikańskiej formy rządu. W Idy Marcowe r. 44 p.n.e. dyktator padł zabity przez spiskowców – nie przez republikanów broniących wolności, ale przez Rzymian broniących swych przywilejów panów świata. C. był nie tylko genialnym mężem stanu, ale również utalentowanym mówcą i pisarzem, choć działalność literacka była dla niego oczywiście zajęciem ubocznym i drugorzędnym. Za miodu pisał okolicznościowe poezje, m.in. pochwalę Heraklesa, miał także napisać tragedię o Edypie. Podczas przejścia przez Alpy napisał dzieło gramatyczne o analogii, dedykowane Cyceronowi. Najważniejszymi jego dziełami są De helia Galileo oraz Commentarii de bello dviii. Mimo pozornego obiektywizmu (użycie trzeciej osoby), beznamiętnego tonu, braku wszelkiego patosu są to pisma o wyraźnej tendencji politycznej, zawierające ponadto szereg nieścisłości, których nie można wytłumaczyć pomyłkami pamięci. Mimo to dzieła te posiadają wielką wartość literacką. Jako mówca i pisarz C. był zwolennikiem, attycyzmu i wielkim purystą językowym. Dobierał jak najstaranniej słów, układając je w proste, lecz właśnie dzięki temu tchnące dramatycznością zdania.