Cezar
Cezar (Caius lulius Caesar 100-44 r. p.n.e.) pochodził z gens Julia, którą wyprowadzano po mieczu od Eneasza, syna Wenery, ze strony matki zaś wywodził się od króla Ankusa Mar-cjusza. Mimo tych arystokratycznych związków, w pierwszym okresie swej kariery politycznej występował jako stronnik popularów. Młodość jego przypadła na burzliwy okres walki Mariusza i Sulli. Jako edyl kurulny zdobył sobie popularność i sympatię ludu kosztownymi igrzyskami. Jednocześnie starał się o zbliżenie z Pom-pejuszem, najbardziej wpływowym z wodzów rzymskich, korzystając przy tym z każdej sposobności, aby go skłócić z senatem. W latach 61/60 p.n.e. jako propretor Hiszpanii zdobył środki materialne umożliwiające mu dalszą karierę i zdołał uwolnić się od długów, w których się pogrążył w czasie swego edylatu. W r. 60 C. doprowadził do zbliżenia niechętnych sobie Pompejusza i Marka Licyniusza Krassusa, wielkiego finansisty, najbogatszego człowieka w Rzymie. Razem z nimi utworzył triumwirat stanowiący ogromną potęgę w państwie, przed którą musiały się ugiąć senat i inne czynniki władzy; w ten sposób zdobył C. konsulat w r. 59. W roku następnym udał się w charakterze namiestnika do Galii, w ciągu lat dziewięciu (58 – 50 r.) całkowicie ją podbił i utrwalił w niej panowanie Rzymu wykazując niezwykły talent wodza i organizatora.