Mitologia

Z imperium rzymskiego chciał stworzyć monarchię typu hellenistycznego, te plany napotkały jednak na zdecydowaną opozycję w społeczeństwie rzymskim, przywiązanym do republikańskiej formy rządu. W Idy Marcowe r. 44 p.n.e. dyktator padł zabity przez spiskowców – nie przez republikanów broniących wolności, ale przez Rzymian broniących swych przywilejów panów świata. C. był nie tylko genialnym mężem stanu, ale również utalentowanym mówcą i pisarzem, choć działalność literacka była dla niego oczywiście zajęciem ubocznym i drugorzędnym. Za miodu pisał okolicznościowe poezje, m.in. pochwalę Heraklesa, miał także napisać tragedię o Edypie. Podczas przejścia przez Alpy napisał dzieło gramatyczne o analogii, dedykowane Cyceronowi. Najważniejszymi jego dziełami są De helia Galileo oraz Commentarii de bello dviii. Mimo pozornego obiektywizmu (użycie trzeciej osoby), beznamiętnego tonu, braku wszelkiego patosu są to pisma o wyraźnej tendencji politycznej, zawierające ponadto szereg nieścisłości, których nie można wytłumaczyć pomyłkami pamięci. Mimo to dzieła te posiadają wielką wartość literacką. Jako mówca i pisarz C. był zwolennikiem, attycyzmu i wielkim purystą językowym. Dobierał jak najstaranniej słów, układając je w proste, lecz właśnie dzięki temu tchnące dramatycznością zdania.